Boekpresentatie 19-03-2022

Gisteren was de grote dag: de presentatie van mijn tweede gedichtenbundel: ‘De blauwe gorilla’. Ondanks de vele afzeggingen was er toch een behoorlijke opkomst. Door de vele enthousiaste reacties op het verhaal wat ik hield tijdens de presentatie (men vond het met name fijn om wat meer achtergrondinformatie te krijgen over de gedichten, zodat ze ook meer ‘lading’ blijken te krijgen voor degene die het leest) heb ik besloten om de presentatie bij deze blog te voegen. Dus voor degenen die mijn presentatie gemist hebben en voor de mensen die er wel waren maar het nog eens terug willen lezen: hier komt-ie!

Welkom allemaal!

Al snel na de boekpresentatie van mijn eerste boekje kreeg ik de vraag: wanneer komt de tweede uit? Ik heb toen als antwoord gegeven dat ik 50 jaar over gedaan heb om de eerste te schrijven, en dat de tweede dus over 50 jaar zou komen. Blijkbaar schrijf ik dus meer dan ik zelf dacht… In dit boekje geen oude werken. Alles wat er in staat is geschreven in de afgelopen drie jaar.

De blauwe gorilla: geen alledaagse titel voor een gedichtenbundel. Het is gebaseerd op dit schilderij….(De blauwe gorilla blz 9) De achtergrond speelt in dit schilderij een belangrijke rol. Door een aantal streken verf in verschillende kleuren aan te brengen is er een gezicht ontstaan. De ogen bijvoorbeeld zijn niet daadwerkelijk geschilderd; slechts de lichtval in de ogen en wat contouren er omheen. De toeschouwer ziet er desondanks ogen in, en kan er zelfs emotie uitfilteren. Toch is het zo, dat de ogen op zich achtergrond zijn.

In het dagelijks leven speelt onze achtergrond eveneens een belangrijke rol. We zien er in wat we willen zien, of datgene wat we niet kunnen of willen vergeten. Het leven wat achter ons ligt in de tijd loopt door in het heden. `het heeft ons immers gevormd tot wat we nu zijn. Het beïnvloedt onze visie op het heden en de beslissingen die daaruit voortvloeien. Het bepaalt ook hoe we in de toekomst met dingen om zullen gaan; hoe we reageren en of we uitdagingen al dan niet aan zullen gaan. Onze toekomst wordt grotendeels bepaald door datgene, wat achter ons ligt, maar wat we nimmer achter ons kunnen laten.

Gedicht op blz 9 (blauwe gorilla)

Het volgende gedicht gaat over de vaak gemakkelijke, maar soms ook moeizame weg naar volwassenheid.

Blz 13 (opgroeien)

Het volgende gedicht heet: koppiezetapparaat. De mensen die mij een beetje kennen weten dat ik ’s nachts nogal vaak wakker lig. Dat is ook het moment waarop vrijwel alle gedichten tot stand komen. Als ik eenmaal zo’n inspiratievlaag heb, komt het ene na het andere idee bovendrijven en kan ik mijn nachtrust wel schudden….

Blz 21(koppiezetapparaat)

Een heel ander onderwerp: zo nu en dan komt het voor dat er mensen uit het leven gerukt worden op jonge leeftijd. Hoe hard en oneerlijk is dat…Dat is iets waar wij als

mensen nooit aan zullen wennen; hoe zouden we ook kunnen…Het volgende gedicht hier over:

Blz 24 (Wendy)

Eigenlijk is het zo, dat je er maar op moet vertrouwen dat het allemaal wel goed komt in het leven. Dat problemen zich op zullen lossen. Dat je geluk van blijvende aard zal zijn. Dat er betere tijden zullen komen, enz enz. Het feit dat er dingen zijn waarover je geen controle hebt, en dat je dat betekent dat je die controle dus uit handen moet geven in goed vertrouwen. Over dat vertrouwen heb ik het volgende geschreven:

Blz 33 (vertrouwen)

Het volgende gedicht gaat over depressiviteit. Voor zover ik weet heb ik zelf nooit een depressie gehad, maar het lijkt me vreselijk. Wat ik zelf moeilijk vind is de machteloosheid waarmee je moet dealen als iemand waarvan je houdt of die je dierbaar is, depressief is. Je loopt dan als het ware tegen een grote grijze muur op, die helaas niet meebeweegt. Voor je gevoel kun je niets voor degene doen om ervoor te zorgen dat hij of zij zich beter gaat voelen. Over dit gevoel van onmacht gaat het volgende gedicht. Het schilderij gelinkt aan dit gedicht is deze (schilderij op blz 40)

Blz 40 (somberheid)

Intimi weten dat ik diabeet ben. Om mijn bloedsuikers enigszins onder controle te houden eet ik vaak koolhydraatarm. De volgende regels moet je zien als een vingeroefening; als spelen met de nederlandse taal. Ik heb mijn koolhydraatarme dieet geklutst met mijn slapeloosheid en dit is het resultaat:

Blz 42 (slaaphydraatarm dieet)

Even iets heel anders. Voor de meeste mensen is het heel normaal dat we kinderen krijgen. Dat ze opgroeien en volwassen worden. Wat mensen vaak niet beseffen is dat dat helemaal niet zo vanzelfsprekend is. Als je nagaat hoe vaak zo’n celletje zich moet delen , en hoe groot dus de kans is dat bij iedere deling iets verkeerd kan gaan, dan besef je dat de celdeling van zo’n kindje (en het feit dat dat heel vaak goed gaat ) een wonder op zich is. Het gaat ook weleens niet goed. Daarover het volgende:

Blz 43 (Sindri)

Naarmate de leeftijd vordert. Ik weet niet hoe het jullie vergaat, maar naarmate ik ouder word lijken de dingen steeds genuanceerder te worden. Vroeger hoorde je iets aan en vormde je je mening. Punt. Het leven en de gebeurtenissen waren overzichtelijk. Als je je mening gevormd had was het denken erover ook wel meteen zo ongeveer klaar. Okee, beetje overdreven, maar het punt is wel duidelijk denk ik. Tegenwoordig werkt dat niet meer op deze manier voor mij. Ik denk langer over iets na en het sijpelt als het ware nog een poosje door, waarin je je afvraagt of het nou eigenlijk wel klopte wat je in eerste instantie dacht….

Blz 52 (naarmate de leeftijd…)

We gaan naar dit schilderij (schilderij op blz 53). Dat is bepaald geen vrolijke. Ik denk dat ieder van ons weleens bepaalde gedachten heeft die zich aan ons opdringen en die we eigenlijk niet willen denken. De ergste schrikbeelden zien we voorbij komen. Vaak midden in de nacht als we niet kunnen slapen. Als we erg moe zijn of als we verdrietig zijn. Het gedicht heet: niet aan denken.

Blz 53 (niet aan denken)

Je hebt van die mensen die zo hartverwarmend kunnen schateren. Die helemaal op kunnen gaan in feesten. In zingen. In polonaises lopen en daar enorm van genieten. Die heel uitbundig kunnen zijn, of heel luidruchtig. Het lijkt me heerlijk als je dat kan of als je zo bent. Zo ben ik niet. Het is, om het populair te zeggen, niet mijn ding.

Blz 58 (ik ben niet van de lichte dingen)

Heeft u zich weleens afgevraagd hoe je denkt? Hoe dat proces dan gaat in je hoofd? Hoe werkt dat nou; denken…Waarom denken we? Is het om met jezelf te kunnen praten?
Het volgende gedicht is een vingeroefening met taal en ritme. En het gaat nog ergens over ook…

Blz 67 (dialoog met mezelf)

Het volgende gedicht gaat over vrouwen. Om precies te zijn: de wijze waarop vrouwen met elkaar omgaan. Hoe ze communiceren, elkaar helpen en steunen. Vrouwen hebben onderling een bepaalde verstandhouding. Wij begrijpen elkaar vaak al zonder dat dingen uitgesproken worden. En ja, dit is generaliseren. Ik ken ook mannen die dat ook kunnen. En vrouwen die dit niet doen. Maar in zijn algemeenheid denk ik dat vrouwen de lijm zijn die de maatschappij bij elkaar houdt en verbindt.

Blz 79 (vanaf een bepaalde leeftijd)

Het laatste gedicht wat ik jullie wil voordragen is ook het laatste gedicht in het boekje. Ik wil jullie vragen om de titel van dit gedicht (Maar toch) even te onthouden, en om dit in gedachte aan het gedicht toe te voegen als laatste regel. Het is een heel kort gedichtje, dus dat onthouden (maar toch!) gaat vast wel lukken….

Blz 80 (maar toch) Dank jullie wel!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.